Εφαρμογή Τιτανίου σε Εξοπλισμό Αφαλάτωσης Θαλασσινού Νερού

Στις δύο μεθόδους αφαλάτωσης θαλασσινού νερού που χρησιμοποιούν ευρέως εξοπλισμό τιτανίου, και οι δύο επιτυγχάνουν ταχεία εξάτμιση πολλαπλών σταδίων (ταχεία εξάτμιση) και εξάτμιση με ξανά αύξηση της πίεσης ατμού. Ένα από τα εγγενή πλεονεκτήματα του εξοπλισμού φλας πολλαπλών σταδίων είναι ότι η πηγή θερμότητάς του μπορεί να προέρχεται από τη ροή αέρα που εκκενώνεται από το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας. Ο συνδυασμός του με την απορριπτόμενη θερμότητα μπορεί να μεγιστοποιήσει την αποδοτικότητα της παραγωγής και να ελαχιστοποιήσει το κόστος παραγωγής του καθαρού γλυκού νερού.

Στον πολυβάθμιο εξοπλισμό που αναβοσβήνει, υπάρχουν τρία κύρια τμήματα ανταλλαγής θερμότητας. Το πρώτο είναι το τμήμα απομάκρυνσης θερμότητας, το οποίο χρησιμοποιεί την εισαγωγή ακατέργαστου ή χλωριούχου θαλασσινού νερού ως ψυκτικού μέσου. Σε γενικές γραμμές, η θερμοκρασία του μετάλλου είναι περίπου 40 βαθμοί και η κατάστασή του είναι παρόμοια με την κατάσταση του επιφανειακού συμπυκνωτή μιας μονάδας ηλεκτροπαραγωγής. Ακόμα κι αν μέρος του αγωγού είναι φραγμένο, το τιτάνιο έχει την απαραίτητη αντίσταση στη διάβρωση και αντοχή στην κρούση και δεν επηρεάζεται από την αμμωνία και το υδρόθειο που περιέχονται στο μη επεξεργασμένο θαλασσινό νερό. Αναφέρεται ότι η μονάδα αφαλάτωσης Al Jobail χρησιμοποιεί σωλήνες τιτανίου με εξωτερική διάμετρο 36 mm, πάχος τοιχώματος 0,7 mm, μήκος 3.612,000m και βάρος 1.400 τόνους σε αυτό το τμήμα.

Το δεύτερο μέρος είναι ο θερμοσίφωνας θαλασσινού νερού, ο οποίος έχει την υψηλότερη θερμοκρασία. και λέπια σκωρίας ανθρακικού ασβεστίου συχνά εναποτίθενται μέσα στους σωλήνες αυτού του εξοπλισμού. Ως εκ τούτου, ορισμένοι θερμαντήρες θαλασσινού νερού είναι εξοπλισμένοι με συσκευές για την αφαίρεση των λεπιών ή έχουν ληφθεί μέτρα προληπτικής επεξεργασίας. Στο παρελθόν, έχουν χρησιμοποιηθεί μέτρα έγχυσης οξέος, αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια επί του παρόντος. Το κράμα τιτανίου έχει υψηλή αντοχή στη μείωση της διάβρωσης του οξέος (χλωριούχο) και ο σχηματισμός εναποθέσεων αλάτων μπορεί να ελεγχθεί με έγχυση διαλύματος οξέος κατά τη θέρμανση του θαλασσινού νερού. Σε αυτή την περίπτωση, η θερμοκρασία του θαλασσινού νερού μπορεί να αυξηθεί στο υψηλότερο (120 μοίρες), βελτιώνοντας έτσι τη θερμική απόδοση του εξοπλισμού.

Το τρίτο μέρος είναι το σύστημα ανάκτησης θερμότητας, η θερμοκρασία λειτουργίας του οποίου είναι τουλάχιστον 30 μοίρες υψηλότερη από τη θερμοκρασία λειτουργίας του συστήματος απομάκρυνσης θερμότητας. Επιπλέον, το θαλασσινό νερό περιέχει λίγο οξυγόνο και διοξείδιο του άνθρακα. Μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στα κράματα χαλκού σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες και για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά δεν θα έχουν αρνητικές επιπτώσεις στο τιτάνιο. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, από το 1993 έως το 1994, η μονάδα αφαλάτωσης θαλασσινού νερού Al Taweelah χρησιμοποίησε σωλήνες τιτανίου με εξωτερική διάμετρο 34 mm, πάχος τοιχώματος 0,5 mm, μήκος 2,23 X 106 m και βάρος 556 τόνους σε αυτό το σύστημα.

Δημοφιλείς Ετικέτες: